<  
اشكانیان
سپاه دوران اشکانی

اشكانیان در طول فرمانروایی 470 ساله خود از شیوه اداره سپاه و آرایش جنگی خود كه الگویی سكایی داشت جدا نشدند. این شیوه بسیار ساده و بی نیاز از تشكیلات منظم، عبارت بود از به هم پیوستن نیروی مستقل چند سردمدار و حمله ناگهانی به دشمن برای یك هدف خاص.
یوستین مینویسد اشكانیان همواره بر اسب سوارند، با اسب به كارزار می روند، با اسب به مهمانی می روند، داد و ستد می كنند، به كارهای روزمره می رسند و با یكدیگر سخن می گویند.
اشكانیان جز در نقاط مرزی سپاه ثابت نداشتند ودرون كشور ایران نیروی نظامی ثابت به شكل امروزی وجود نداشت. بزرگان هر منطقه برای خود سپاهی داشتند كه در زمان جنگ آنها را در اختیار شاه قرار می دادند. ارزش ثروت هر كدام از آنها به تعداد سوارانی بود كه در روز نیاز فراهم می كردند.
سپاه اشكانی بر دو اصل تیراندازی و سواری پایه ریزی شده بود. سواره نظام بخش اصلی سپاه بودكه به دو دسته تیر اندازان و زره پوشان تقسیم می شدند. این سواران علاوه بر اسبی كه سوار می شدند، اسب دیگری به یدك با خود به میدان جنگ میبردند و گاهی نیز از شتر استفاده می كردند. جنگ با طبل شروع می شد. سواركاران زره می پوشیدند و هنگامی كه با اسبان زره پوش خود در مقابل نور خورشید قرار می گرفتند، رویین تن به نظر می آمدند.
اشكانیان برای جنگ دراز مدت از بردباری برخوردار نبودند و گاهی در گرماگرم جنگ میدان را خالی میكردند. آنها از فن دژگیری و محاصره چیزی نمی دانستند و اصولا ارتشی دفاعی داشتند. پیاده ها تیر و كمان داشتند و سواره نظام تیر و كمان و نیزه حمل میكردند و هنگام سواری می توانستند به هر سمتی تیر اندازی كنند. ابتدا جنگ را با تیر اندازی شروع میكردند و سپس سواره نظام سنگین وزن زره پوش به قلب دشمن حمله میكردند. بزرگ ترین ضعف اشكانیان فرار نیروها به هنگام كشته شدن فرمانده آنها بود. این مسئله را در دوره های دیگر تاریخی ایران هم می توان دید.

 

تصاویر اسب سواران اشكانی در دورا یوروپوس در اوایل قرن سوم میلادی كشیده شده است

 

 

نگاره اسب سوار اشكانی در پالمیرا

سوار اشکانی

 


زره اسب پارتی

 

تصویر مبارزه اسب سوار اشكانی با شیر- یافت شده از بین النهرین

زن اشکانی تیر انداز

مرد سوار اشکانی – بریتیش موزه

 

اطلس تاریخ ایران